حالا که غروب رنگ می بازد
حالا که رسیده ای به رویایت
دریاب دمی که عمر می تازد
پی نوشت: شعرش خیلی آنلاین بود.
باز پی نوشت: ولی عزیزم! مرسی از تبریک مهربانانه ت.
پی نوشت همین جوری: امروز احساس بلوغ می کنم. یعنی تو سی و سومین سالروز تولدم بزرگ شدم؟
پی نوشت نهایی: شعر تقدیم می شود به مهران که بالاخره تونست سورپرایزم کنه.
وقتی داشتن این مبلغ رو جاسازی می کردن تو پاش اینقدر استرس نداشتم انگار.
امشب تو بیمارستانه تا فردا هر وقت که دکتر ارنست فرصت کرد عملش کنه.
دلم می خواد باهاش برم کوه. یعنی می تونیم؟
ایمیلم رو مدتهاست که نتونستم چک کنم. فقط یه آن دیدم تو صندوقم حدود هزار و پونصد تا نامه هست. نمی دونم مشکل از چیه. سرعت اینترنت؟ اشکالای جی میل؟ یا چیز دیگه؟ یا همه با هم! یا هیچ کدوم!
تمرین می کنم که نفس بکشم. با سرب شروع می کنم برای هزاران هزارمین بار. چه دیدی؟! شاید یه روز به بی سربش رسیدم باز.
می رم مهمونیِ ابرهای بنفش. منتظر باد می شم. نه واسه اینکه زلفام رو پریشون کنه. این موهای زرد عاریه ای رو می تراشم. باد که بیاد، باهاش می رم.
خودم می شم. یادم که نرفته! پرواز، هم پرواز می خواد.
یادت که نرفته؟
خدایا! تو را شکر که همه چیز بدتر نیست.
پی نوشت: این روزها که می گذرد، خیلی حال می دهد.
مامان بزرگ که رفت، خونه ی بچگیام ویران شد. دلتنگ شدم. خیلی زیاد. اما دروغ چرا! نه اونقدر که غلبه کنه بر دلتنگیِ بزرگ.
دست کم تا یک سال قصد فروشش رو ندارن، اما به هر حال می فروشنش. کاش ۳۰۰ میلیون داشتم و از خراب شدنش جلوگیری می کردم.
فکر کنم این اولین باریه که واسه پول می گم کاش.
برای خودش خوشحالم. اینقدر قشنگ رفت! همونطوری که من دلم می خواد اگه به همه ی آرزوهام نرسیدم و فقط مامان موندم و پیر شدم، اینطوری برم. پیمونه ی اعتقاداتش پرِ پر بود. خیلی مهیا بود واسه کوچ به دنیایی که بهش اعتقاد داشت.
خوب شد که امسال براش تولد گرفتم و بردمش مشهد. شاید یک سپاس باشه برای هزاران محبتش.
این روزها قرآن می خونم براش. دلم می خواد برای آرامش روحش کاری رو بکنم که اون دوست داشت. قرآن خوندنم به سبکِ اونه. خیلی سنتی و در فضایی کاملن مذهبی.
این واسه منم غنیمته. خوندن این کتاب رو گذاشته بودم واسه زندون انفرادی. اونجا آدم هیچی غیر قرآن نداره. اینجا من یه عالمه کتابِ نخونده دارم و کلی جزوه که خیلی هم واسه شون وقت ندارم.
... (ببخشید! این قسمت خوندنی نیست، اما باید می نوشتمش.)
۲-
انوشیروان عزیز! از لطفت ممنون. اما واقعن من این پستت رو نخونده بودم وقتی می نوشتم.
۳-
از همه ی دوستانم که تلفنی و ایمیلی و اس ام اسی محبت کردن و سعی کردن خاطرم رو تسلا بدن، ممنونم.
اس ام اس نازی و تلفن باران (همقطار سفر مشهد) خیلی به دلم نشست.
انگار اول گفتم "نمی دانم". یا چیزی شبیه این. شاید بعدش گفتم "زنه". بعد گفتم "مرد".
چرا یادم نیست چی جواب دادم. پیر شدم خب شاید!
حالا خدای فراری ام را خوب می شناسم.
راوی روایت پانزدهم بودن، کار سختی ست؛ نه برای من!
