اورمزدان

سزاوار پرستیدن

و خدای آس و پاس را

نا سپاس خواهم شد

بگذار شیطان بخوانندم

چه باک!

در پی یه اتفاق ساده فهمیدم زود نیست که باهاشون یه زبان دیگه رو تمرین کنم.

این نخستین دیالوگ انگلیسی من و دوستای کوچولومه:

man: hello

arta o arvand: hello

man: how are you

arta: hame chi ye mach

arvand: har chi bekhay mach

پی نوشت: یعنی فیلسوف می شن؟

1-

وقتی نیستی انگار سر کاریم و وقتی هستی انگار در انتظاریم. از ازل، تا به ابد.

بیشتر نیستی و کمتر هستی. و عمر ما در آن لحظه های کمتر است.

با توام، امید!

2-

صدای شلاق می آید. و نفس نفس های غضب آلودش وقتی گرده هایت را به باد ترکه می گیرد.

می ماند تا نفسی تازه کند. لبخندت را می شنویم که می نوازدش. جان می گیرد شلاق بر دستانش. این بار بر گرده های ما که لبخندت را شنیدیم به گوش جان.

3-

هزار و یک شب قصه گفت تا مرگ را بمیراند. صد و یک سال قصه زیستیم تا آزادی را هجی کنیم. یازده قرن، یا هزاره قصه، ... دور نیست رهایی.

به زنی زخمی دل بسته ای

دیروزین

و مهیای ضیافت فردا می شوی.

من امروز اما

ضیافت زخمهایت را

با شکوه هر چه دیروز

و انتظار هر چه فردا

میزبانم.

این چه حکایتی است که هر وقت کتاب می خوانم در این نیمه شبهای ساکت نرم، شانه به شانه ام ساییده ای و خط به خط چشمانت با چشمانم قدم می زنند در این پیاده روهای بی بازگشت و ته هر کوچه که می رسند، ...

منتظر می شوم صبح بشود هر شب. تلفن می کنم تا صدایت روز را به شب گره بزند. تشنه ام می شود. دور می شوی و صدایت را نمی شناسم و چشمانم را می بندم ...

منتظر می شوم شب بشود هر صبح. کتاب می خوانم در نیمه شبهای ساکت نرم، شانه به شانه ام ...

این چه حکایتی است؟

چهارشنبه، هفت صبح سوم مرداد یکهزار و سیصد و هشتاد و شش

پی نوشت: بذار بمونه مثه یه رازی تو دلم، بی خیال، نمی نویسمش. 

پیش نوشت: تا نشستم به تایپ، اروند بیدار شد. نشوندمش رو پام و تا آخر نامه به کارشناس گرامی م رو تایپ کردم و هی یکی در میون انگشتاش رو فشار داد رو دکمه های کی بورد و هی پاک کردم و نوشتم. پی نوشت ها رو هم نوشته بودم که نمی دونم کدوم دکمه رو فشار داد که همه ش پرید. مستقیمن تو وبلاگ می نوشتم و همه ش رفت.

هر چند این، اون نمی شه، اما دوباره می نویسمش:

این روزها که همه یا تپش نگاه می کنن و یا به قول فهیمه از ... نگاه می کنن، من تو خونه می مونم و میذارم دوستای کوچولوم زندگی کردنم رو از نزدیک ببینن. غمگین بودنم رو، عاشق بودنم رو، و شوقم رو به رهایی و حتا رها شدن از رهایی.

آقای کارشناس بهم گفت "تو مثل اونا نیستی. شوهر داری. بچه داری. زندگی خوب و سالم داری و شغل خوب. به زندگی ت بچسب ..." و حال من به هم خورد و هیچی نتونستم بگم. آخه وکیل عزیزم گفته بود فقط جواب سوالات واضحش رو بده و عصبی نشو که اون همین رو می خواد. 

حالا من نشستم تو خونه تا به جای اینکه اروند و آرتا با پرستارشون بشینن پای برنامه های سیمای ضرغامی، با هم ترانه های دور فارسی رو بخونیم. از "شب مهتاب" بگیم و "سر اومدن زمستون" و " آزادی" و "گل گلدون" و هر چه دارم ببینن و اگه خواستن یاد بگیرن این دو تا دوست کوچیکم .

نشستن من تو خونه سکون نیست. تلاشی برای تجدید قواست. و اون جریان اهورایی، داره منو با خودش می بره بی شک. و خوشا اگه در اون کوچ بزرگ، دوستای کوچولومون هم همراهمون باشن.

پی نوشت: نه! هر کار کردم اولی نشد.

بازم پی نوشت: در زبان ۲۰۹ی به بازجو می گن کارشناس

پی نوشت برای اونی که باهاش قهر نمی تونم باشم هرگز: فاصله ها بین ما نیستند، باور کن!

یه پی نوشت دیگه: تنهایی های سنگین این روزهام رو ماهی روشن می کنه که هیچ وقت محو نیست برام.