اورمزدان

هی خاک را می کند و می کند.

مرده ای برای خاک کردن نیست. همه در گور خفته اند.

نیمه شب که می شود،

                                      هر شب

راست می آید سر این گور و می کند.

باور نمی کند که چقــــَــــَـــــَــــَــــَــــَــــَــــدر مرده است.

روحش را که در گور می بیند

طغیان می کند باز

حالا دیگر حتا توان خودکشی هم ندارد.

ناچار

چاله را پر می کند

تنها برای باز کندن.

 

از دیگران: "منو سلاخی نکن رییس" عنوان یادداشت خوندنی النازه.

 

آره!

تکیه کلامش این بود وقتی خیلی آشفته بودم و بی کلامی حتا نگاش می کردم. وقتی همه چیز خیلی آشفته بود:

"درست می شه"

با چاشنیِ لبخندی که معنای لبخند بود و حلقه نمی در چشماش؛ که باران بود و نمی بارید.

آره دوستم! اون مخاطب درونی من بود.

بدون شک دليل مزاحمت‌هاى خيابانى تهران و در مجموع ايران، محافلى هستند که مردان را وادار به موضع‌گيرى در برابر زنان مى‌کنند. اما فايده اين کار چيست؟ آيا مى‌توان با ايجاد مزاحمت زنان را واداشت تا حجاب داشته باشند؟ البته مى‌شود با اذيت و آزار انسان را به هرکارى وادار کرد، منتهى بحث بر سر اين است که جامعه‌اى که بنيادش بر ترس باشد، آيا قادر به خلاقيت و آفرينندگى هست؟ باور نمى‌کنم.

چنین جامعه‌اى در نهايت تنها کارى که مى‌تواند بکند تربيت دسته‌هاى تروريستى است. يعنى بسيج کردن همان مردانى که مزاحم زنان مى‌شوند.

متن کامل این یادداشت رو اینجا بخونین.

 

پی نوشت بی ربط خصوصی: وحید جان آدرس ایمیل یا شماره تلفن پلیز!

خونه به دوشی واسه خیلی ها خوشایند نیست.

اما من هیجان دارم واسه اینکه نمی دونم مثلن ۲۰ روز دیگه تو کدوم خونه از کدوم خیابون از کدوم شهر زندگی خواهم کرد.

و حتا شاید از کدوم کشور.

از دیگران: و من به آبی سیر مدیترانه نگاه می کنم و مرگی خودخواسته میان آن آبی بیکران ...

در اولین فرصت می رم بیروت فرزانه جونم. سفرنامه ش رو اینجا بخونین

این نیز بگذرد ...

احساس می کنم حجم کلمات این پست کمه. چه می شه کرد! وقتی حرفها گفتنی نیست.

پی نوشت بی ربط به موضوع به نقل از سایت میدان: نامه صادقانه یک مرد به سایت میدان زنان

ساعت دو و نیم شب است و من نشسته ام پشت کامپیوتر پیرم و می نویسم.

مردانم خوابیده اند. خوابم نمی برد. حیرانم. خیلی بیشتر از سال یکهزار و سیصد و هشتاد و یک و دو.

بهتر است فکر نکنم. به هیچ چیز. و تو.

بهتر است بنشینم و تکالیفِ تلخ و آرمانی ام را انجام دهم. و منتظر بشوم تا سالروز پیروزی نهضت مشروطه فرا برسد.

نشسته بود رو سرامیکهای خونه ی تازه ی مامانینا و تکیه داده بود به دیواره ی مبل. یه پاش  رو انداخته بود رو اونیکی پاش و سرش گرم بود به ور رفتن با تیکه سیمی که تو دستش بود. چشم دوخته بود به سیم و با اخمی که به واسطه ی پیوستگی ابروهاش تو صورتش هست، زیر لب زمزمه می کرد:

افسوس که گذشته

دیگه بر نمی گرده

...

فکر می کنین این تصویرِ کیه؟

آره سپیده جان. این تصویر ارونده که منو حیرت زده کرد.

سه سالگی، سن آرمانیِ منه. و پسرم در آستانه ی سه سالگی به گذشته ای افسوس می خوره که دیگه بر نمی گرده.

برای امید: می دونی آرتا چی می خونه؟ تقریبن سه ماه پیش یه روز که از خواب بیدار شده بود و لوس می شد، با قاطعیت بهش گفتم: اگه پا نمی شی، من می رم.

یهو چشماش رو باز کرد و با قیافه ای جدی و محزون گفت: نرو! نرو! بی تو می میرم ...

کتایون عزیز می خواست بدونه اسم بچه ی محبوبه رو چی گذاشتن. من اسمای زیر رو بهشون پیشنهاد کردم:

یسنا، نیروانا، نوشا، نیوشا، مهرآفرین، مهراوه، چکاوک، پرنیان، چیچک، پرند، آترپای، پوپک، پُلیا، دریا، باران، آرام، دیبا ... 

دوستای دیگه هم دلبر، دلربا، گل اندام، نازنین و ... رو پیشنهاد کردن.

اونا باران رو انتخاب کردن. صداش می کنن باران.

واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می کنند

چون به خلوت می رسند آن کار دیگر می کنند

مشکلی دارم: ز دانشمند مجلس باز پرس

توبه فرمایان چرا خود توبه کمتر می کنند